Even we don't have any blood relationship Tiya Alice (my hubby's aunt) naging malapit kami sa isa't isa she's been kind and generous to me. She's like my mom. Actually she's always like a mom to everyone. Whenever we visit her in Pampanga she's sobrang maasikaso from food, tsinelas, towel, shampoo na gagamitin at ang walang kamatayang at walang patid na kwentuhan with matching BORACAY drink (tanduay, with kape, gatas) from her college days, lovelife we talk anything and everything under the sun kahit paulit ulit intindihin ko na lang kase medyo me edad na kase ahihihi. And then pag aalis na kami me bibigay syang anik anik sa akin tulad ng bags, chocolates, shoes, lotion etc. Material things anything na pede nya i share, ibibigay nya sa akin. A person who is full of love on her heart. She's a single mother with Archie. Siguro sabik lang sya sa anak na babae, kase barako ang nakapalibot sa kanya, kaya naaaliw sa akin.
Last October 2008 the doctor diagnosed her that she is "sick" and critical condition but she just kept to herself and pretend to her family that she is okay, sabi nya and it's just a simple kulani lang daw yung maga sa ilalim ng tenga nya. After sometime in April her face bloated, left part of her body paralyzed, and she can't even talk she just write down what she want to tell or sign language, she can't eat solid food (milk lang ang food nya at hirap pa sya sa liquid kase affected na rin yung kanyang throat) We were in shocked when she confirmed she has cancer and she has only 6 months left.
And her cancer is like a whirlwind flowing and running to her system. Everyday she's getting so weak, literally "unti-unti siyang pinapatay". And the time she's in pain, ano ano na mga hinihiling nya... ang di ko makalimutan sa mga hinihiling nya, she always simply ask for COKE, as i've said she can't talk anymore, kaya pag gusto nya ng COKE parang me charade...4 letter words? 2 syllables? pagkain ba ito? malamig ? hehehe (joke lang tiya) . Pero nung nagkaron na ng commercial na "mag smile, mag coke" nila Kim Chui naging madali na lang wala ng charade hahaha. Isang senyas na lang sa kamay na Letter C, alam na yun ang gusto nya. Hayyyyyz, parang ginawa yung commercial na yun para sa kanya....kahit bawal binibigay na lang ang kanya. We visit her once a week, at dala namin pasalubong sa kanya ay nagyeyelong coke , (kunsintidor!) nakikita ko sa mata nya sobrang saya nya. Napakasimple tao! tapos senyas sya sa akin na tumabi ako sa kanya and lend her right hand to me and ask for a massage (siguro naapektuhan na rin kase daw parang unti unti na rin namamanhid)...and as i reflex her i know kahit konti na ease ko yung pain nya and she gives smile at me... ohhhhh... sa loob loob ko lang "Tiya kung nakakagaling lang yung haplos ko sana gumaling ka na." Ang hirap talaga ng kalagayan nya di mo mapipigilan na di umiyak ang dating magandang mukha di na namin makilala, pero ni minsan di namin sya nakikitang pinaghihinaan ng loob...parang walang sakit na nararamdaman siguro ready na rin sya mamatay she's at peace and she already surrender her life to God.
And that time when i reflexing her hand, I realized how lucky i am. Super blessed! walang sakit akong na katulad nya... biruin mo it could happen to me but i'm fortunate na healthy ako. Sana tulad din ako ni Tiya na sa simpleng COKE lang magiging masaya na ako... i'm always complaining blah! blah! blah!, me time bothered ako, nagwowory ako sa buhay, but it changed me a lot with this experienced and met this wonderful person, and she share her life to make me realized that I'M SO BLESSED... and Life is so short make it simple and always be a blessing to anyone.
(Iba sana entry ang blog ko ngayon, ewan ko kung baket ito ang naisulat ko, and indeed, it's exactly a month after she passed away)
Last October 2008 the doctor diagnosed her that she is "sick" and critical condition but she just kept to herself and pretend to her family that she is okay, sabi nya and it's just a simple kulani lang daw yung maga sa ilalim ng tenga nya. After sometime in April her face bloated, left part of her body paralyzed, and she can't even talk she just write down what she want to tell or sign language, she can't eat solid food (milk lang ang food nya at hirap pa sya sa liquid kase affected na rin yung kanyang throat) We were in shocked when she confirmed she has cancer and she has only 6 months left.
And her cancer is like a whirlwind flowing and running to her system. Everyday she's getting so weak, literally "unti-unti siyang pinapatay". And the time she's in pain, ano ano na mga hinihiling nya... ang di ko makalimutan sa mga hinihiling nya, she always simply ask for COKE, as i've said she can't talk anymore, kaya pag gusto nya ng COKE parang me charade...4 letter words? 2 syllables? pagkain ba ito? malamig ? hehehe (joke lang tiya) . Pero nung nagkaron na ng commercial na "mag smile, mag coke" nila Kim Chui naging madali na lang wala ng charade hahaha. Isang senyas na lang sa kamay na Letter C, alam na yun ang gusto nya. Hayyyyyz, parang ginawa yung commercial na yun para sa kanya....kahit bawal binibigay na lang ang kanya. We visit her once a week, at dala namin pasalubong sa kanya ay nagyeyelong coke , (kunsintidor!) nakikita ko sa mata nya sobrang saya nya. Napakasimple tao! tapos senyas sya sa akin na tumabi ako sa kanya and lend her right hand to me and ask for a massage (siguro naapektuhan na rin kase daw parang unti unti na rin namamanhid)...and as i reflex her i know kahit konti na ease ko yung pain nya and she gives smile at me... ohhhhh... sa loob loob ko lang "Tiya kung nakakagaling lang yung haplos ko sana gumaling ka na." Ang hirap talaga ng kalagayan nya di mo mapipigilan na di umiyak ang dating magandang mukha di na namin makilala, pero ni minsan di namin sya nakikitang pinaghihinaan ng loob...parang walang sakit na nararamdaman siguro ready na rin sya mamatay she's at peace and she already surrender her life to God.
And that time when i reflexing her hand, I realized how lucky i am. Super blessed! walang sakit akong na katulad nya... biruin mo it could happen to me but i'm fortunate na healthy ako. Sana tulad din ako ni Tiya na sa simpleng COKE lang magiging masaya na ako... i'm always complaining blah! blah! blah!, me time bothered ako, nagwowory ako sa buhay, but it changed me a lot with this experienced and met this wonderful person, and she share her life to make me realized that I'M SO BLESSED... and Life is so short make it simple and always be a blessing to anyone.
(Iba sana entry ang blog ko ngayon, ewan ko kung baket ito ang naisulat ko, and indeed, it's exactly a month after she passed away)
This entry was posted
on Wednesday, July 22, 2009
.
You can leave a response
and follow any responses to this entry through the
Subscribe to:
Post Comments (Atom)
.





